eobek

Teması meslek tanıtımı olan işkitabi.com'un amacını pek saptırmadan eleanor'un ''zorunluluk hallerinde işkence mümkün olabilir mi?'' sorusuna cevap vermeye çalışalım. Ayrıca bu klasikleşmiş sorunun Hukuk Fakültelerindeki Genel Kamu Hukuku derslerinde sürekli tartışıldığını söylemekte yarar var... (Yani hukuçular arasında da fikir birliği yok) İlk olarak 10bin kişinin yaşam hakkı mı yoksa 1 kişinin vücut dokunulmazlığı mı daha önemlidir diye sormak gerekir. Bana kalırsa 1 ton pamuk mu 1 ton demir mi daha ağırdır? sorusundan pek bir farkı yok bunun. Yani kıyaslama yapmanız mümkün değildir. O futbol stadyumunda binlerce kişinin ölümü pahasına da olsa işkence yapamazsınız o bombacıya. Ancak şöyle bir durum var; hukuk sistemleri tarafından yasak ifade alma yöntemleri olarak adlandırılan hipnoz, ilaç verme, manevi cebir dediğimiz şantaj gibi şüpheli açısından klasik anlamda müessir fiil (yaralama) teşkil etmeyecek bir takım teknik yöntemlerle konuşturulmasına çok istisnai bazı hallerde imkan tanınması gerektiği söylenebilir. Stadyuma giriş esnasında nasıl ki polis önleyici kolluk faaliyetinde başarısız olup o bombanın stada sokulmasına engel olamadıysa ve siz bu yakalayamamayı nasıl normal karşılıyorsanız , icabında o 10 bin kişi göz göre göre ölür ama o bombacıya işkence yapılamaz. Daha doğrusu yapılmaması gerekir. Uygulamada ne olur onu Allah bilir...

Gazetecilikle ilgili hiç anlayamadığım bir meselede şu 'tarafsız gazeteci' kavramı... Gazetecinin tarafsız olması demek en münasip ifadeyle işini kötü yapması demektir. Bir toplumda binbir çeşit görüşten insan vardır ve bu binbir görüşe mensup insanların bir kısmı meslek olarak kendilerine gazeteciliği seçmişlerdir. Dolayısıyla topluma haber verme faaliyetini gerçekleştirirken olayı kendi perspektifinden yansıtması gayet doğal ve beklenendir. Bu, insan denen yaratığın muhakeme kabiliyetine sahip olmasının sonucudur. Türk medyasındaki problem ise; bu işin patronlarının, medyayı bir türlü kendileri için gerçek bir meslek olarak benimseyememeleri, sadece diğer işlerinin icrasında yardımcı bir güç olarak görmeleridir. Gazeteci tarafsız olsun muhabbeti de bundan kaynaklanmaktadır.

Medya medya medya... Boşuna dememişler ''dördüncü kuvvet medya.'' diye. Gerçektende yasama - yürütme - yargıdan sonra bir ülkede en etkin, güçlü erk medyadır. Aslında hükümetler kurup , hükümetler deviren bir medyanın bulunduğu Türkiye'de birinci kuvvet de denilebilir bu sektör için. Ve bu sektörün çalışanlarına da gazeteci diyoruz kısaca. Ancak Türkiye açısından, sendikalaşmanın S' sinden dahi bahsedilemeyeceği, insan kaynakları birimlerinin orta çağ seviyesinde hareket ettiği maalesef bilinen bir gerçek.

Suçluların yada haksız kimselerin avukatlar tarafından savunulması bu mesleğe yabancı kimseler tarafından garipsenmektedir. Oysa ki hakim, savcı, karşı taraf vekili gibi diğer tüm sujelerin hukukçu olduğu bir faaliyette (yani yargılamada) bu yargılamanın bir başka sujesi olan şüpheli/sanık yada davalının da bir hukukçunun yardımından istifade etmesi zaruridir. Japonca bilmeyen birisinin bir Japonla iletişim kurmaya çalışırken Japonca bilen bir tercümandan faydalanması kadar normal bir durumdur. Kaldı ki avukat bir karar mercii değildir. Yargılama sonucunda hükmü verecek olan hakim yada mahkeme heyetidir. Dolayısıyla avukatın tarafsız olması diye birşey söz konusu olamaz. Bir davada olay, deliller vs. bir tarafın yüzde yüz haksız olduğunu gösteriyorsa zaten avukat ne yaparsa yapsın verilecek hüküm bellidir. Ancak ne kadar ağır bir suç işlemiş olursa olsun bir sanığın alması gereken ceza/ yaptırım ve onun infaz rejimi ve usulü kanunlarda gösterilen şekilde olmalıdır. Yani bir kimse ne kadar suçlu olursa olsun hukukun belirlediği cezadan fazlasına mahkum edilmemelidir. Çünkü bu adil yargılanma hakkı yalnızca eşitlik, insan hakları gibi kavramların gereği değil, sanık haricinde toplumdaki diğer bireylerin de hareketlerinin hukuki neticelerini bilerek özgürce davranabilmeleri ,hukuki akıbet açısından geleceğe dair şüphe duymaksızın yaşayabilmeleri açısından gereklidir. Yani bir tecavüzcü katil dahi adil yargılanmalıdır ki diğer bireyler de hukuk sisteminin günün birinde kendilerine de kanunda belirtilenlerin ötesinde bir ceza vermeyeceği huzuru ve bilinciyle yaşayabilsin. Aksi halde hukuki akıbetin bilinmediği bir ülkede bireyin özgürce hareket etmesi ve huzur içinde yaşayabilmesi mümkün değildir. İşte bu noktada, avukat hukuk kuralları çerçevesinde o tecavüzcü katilin hukukun belirlediğinden daha ağır bir yaptırım ve rejime muhatap olmasını engellemektedir. Ve bu sayede kamu düzeninin tesisine yardımcı olmaktadır. Tabii ki ülkemizde asla yaşanmamakla(!) birlikte, dosyadan belge çalmak, yalancı tanık ayarlamak, rüşvet vermek birer avukatlık faaliyeti değil suç olarak tanımlanmış fiillerdir.

Biraz kitabi bir giriş yapmak gerekirse avukatlar; hukuki ilişkilerin düzenlenmesinde ve hukuki anlaşmazlıkların çözümünde rol alan kimseleridir. Yani avukatlık 2 farklı aşamada gösterir kendisini. Birincisi; koruyucu hekimlik misali henüz bir hukuki ihtilaf doğmadan önce kişi yada kurumlara müşavirlik (danışmanlık) hizmeti sunmak suretiyle hukuk sistemine aykırı işlem ve hareketleri önlemeye çalışırlar. İkincisi ise ortaya çıkan bir hukuki problemin her türlü yargı mercii ve resmi yada özel kişiler nezdinde gidermeye çalışırlar. Avukatlık mesleği yalnız hukuk mezunu olup baroya kayıtlı kimselerin tekeline bırakılmış bir meslektir.